Ik zou graag de punt van mijn lege pen proppen in elke blauwe vlek op dat perkamenten vel van haar. Dat, zou wereldliteratuur zijn.

Papa droomde van veel als hij jong was,

Hij wilde zijn horizon verruimen (road trippen ofzoiets)

Papa wist niet dat als de auto, de hond en de kinderen buiten waren

Hij binnen moest blijven.

Mama zit bij een neger (ofzoiets).

Toen besefte ik dat ik op een ladder stond, pakweg twaalf meter hoog, en dat ik al van hoger sprong in een rivier als kind met een aflaat voor die helse ijdelheid,  een lach naar mama die bang was dat ik zou vallen op een rots. Dat was dus anders, maar toch. Mijn besluit stond vast, de dakgoot was verstopt en mijn hand krabde de vier seizoenen uit het putje, zodat het water stromen kon. Koffie en een boterham als pauze en de gedachte sprong twaalf meter naar beneden in vrije val, op ruwe beton (de oprit van moeke). Droeve violen begeleidden mijn werkhand dat zich tegen mijn slaap drukte en je afwezigheid werd beslist de eerste toon van mijn droom vannacht, nu al. Ook toen had ik schrik. Deze namiddag stond ik onder de douche en dacht: nee, ik was mijn schouder niet. Je haren likten mijn vel als de puntjes van die fijne rode penselen, die ik zelf nooit gebruikte als kind. Jij wel, je weet wel wat ik zeggen wil.

Keer weder tot stof

Het stof is toffer om
onder te liggen met
jou lichaam doen kolken,
lakens te verzetten.

Stoffelijke resten
golfden op onder je
legde je op het bed,
onzichtbaar was het stof.

Ik maakte mijn bed op
-stofzuiger in de hoek-
zo ebde je lichaam,
vloeide er stof over jou.

Het stof schuimt kussen
en loopt op mij gericht;
verstijfd verbeeld ik jou
arduinen gezicht.