En de puurheid daarvan lees je hier: een klein biografiete en wat poëzie enzo Hieeeeeeeeeeeer
Mijn oma zag de honger wel en de priester nooit in de ogen, wist wereldoorlogen te relativeren ook al snapt ze niets van breuken,
mijn oma haar man werd ziek,veertig jaar geleden en is ondertussen overleden, en dat terwijl zij boterhammen voor hem smeerde
Mijn oma kreeg drie keer kanker (en evenveel bezoek van een ongekend familielid), ze kreeg een beroerte, een geaborteerde dochter,
mijn oma kreeg ook een kamer in een tehuis: een compartiment in een collectieve doodskist waar je patience kan spelen,
zittend in je eigen katholieke urine of stront (sommigen zijn dan dood, anderen niet…of misschien niet met zekerheid).
Als oma valt, kan je dat drie weken later nog zien, ‘potverdikke’ zegt ze dan met piepende longen ‘dat gaat ook weer wel over’.
Ik zou graag de punt van mijn lege pen proppen in elke blauwe vlek op dat perkamenten vel van haar. Dat, zou wereldliteratuur zijn.
Geplaatst in Proza
Plaats een reactie
Mijn huis
Papa droomde van veel als hij jong was,
Hij wilde zijn horizon verruimen (road trippen ofzoiets)
Papa wist niet dat als de auto, de hond en de kinderen buiten waren
Hij binnen moest blijven.
Mama zit bij een neger (ofzoiets).
Geplaatst in Daggedachten
Plaats een reactie
Een daggedachte: Dadaïstisch proza
Als je een dadaïstisch roman wil schrijven, schrijf dan één lange onzin met hier en daar een punt.
Geplaatst in Daggedachten
Plaats een reactie
Aan K. (10-07-2011)
Niet zolang geleden lag jij naast mij in bed. Hoofd boven schouder. Dat klinkt normaal als je het hebt over een mens, maar niets als je een hoofd op een ander zijn schouder legt. Dat zeg ik veel, ik weet het, en die schouder is helemaal niet zo breed, mijn botten zijn leesbaar, mijn merg krijste zelf onder jou hoofd tegen de schelp van je oor. Je soesde verder en je wijsvinger streelde mijn tepel – op en neer, soms in rondjes – en waarschijnlijk droomde jij van iets anders, een hoop die ik aanvulde tot een puinhoop. Weet je liefste dat mijn hart vandaag op de BBQ lag en de vlam erin schoot (op het nieuws zegt men elk jaar dat het gevaarlijk is, ik geef ze gelijk)? Het ziet zwart van verlangen en het danst als een inboorling in de muur. Dat doet pijn. Versteende verlangens vragen niets meer buiten een likje verf of behangpapier. Ik zet, als jij het zo beslist, de boor erin en hang er een foto, je weet wel zo’n foto die niet getoond mag worden, waarop jij en ik…
Toen besefte ik dat ik op een ladder stond, pakweg twaalf meter hoog, en dat ik al van hoger sprong in een rivier als kind met een aflaat voor die helse ijdelheid, een lach naar mama die bang was dat ik zou vallen op een rots. Dat was dus anders, maar toch. Mijn besluit stond vast, de dakgoot was verstopt en mijn hand krabde de vier seizoenen uit het putje, zodat het water stromen kon. Koffie en een boterham als pauze en de gedachte sprong twaalf meter naar beneden in vrije val, op ruwe beton (de oprit van moeke). Droeve violen begeleidden mijn werkhand dat zich tegen mijn slaap drukte en je afwezigheid werd beslist de eerste toon van mijn droom vannacht, nu al. Ook toen had ik schrik. Deze namiddag stond ik onder de douche en dacht: nee, ik was mijn schouder niet. Je haren likten mijn vel als de puntjes van die fijne rode penselen, die ik zelf nooit gebruikte als kind. Jij wel, je weet wel wat ik zeggen wil.
Geplaatst in Daggedachten
Plaats een reactie
Ik kan ook teder zijn hoor
Omdat het vorige beetje ranzig werd bevonden, vormeloos, smakeloos en absoluut niet te bekken, oprecht bedankt. Dit is iets om het goed te maken:
Keer weder tot stof
Het stof is toffer om
onder te liggen met
jou lichaam doen kolken,
lakens te verzetten.
Stoffelijke resten
golfden op onder je
legde je op het bed,
onzichtbaar was het stof.
Ik maakte mijn bed op
-stofzuiger in de hoek-
zo ebde je lichaam,
vloeide er stof over jou.
Het stof schuimt kussen
en loopt op mij gericht;
verstijfd verbeeld ik jou
arduinen gezicht.
Claar Griffioen
Ik ben erg blij dat ik werd gecontacteerd door Claar Griffioen met de vraag om mee te schrijven aan de verhalenbundel met als thema ‘vreugdeloze seks’. Misschien moet ik eens een enquête houden, zo op straat, bij getrouwde koppels, ik weet het niet…Maar ik ga ervoor!
De Witte spiegel
Lang gewacht of ik het slecht genoeg vond voor mijn blog…en ja hoor vanaf nu is het van u!
Geplaatst in Poëzie
Plaats een reactie
